پس از حمد و ثنا، حسين بن عبدالصمد جباعى ـ آن كه نيازمند رحمت و بخشايش خداى بى نياز است ـ چنين مى‌گويد: هنگامى كه به مجلس شاهانه (٦٠) ـ كه پيوسته پرچم دولتش در اهتزاز و تا قيامت بر دشمن پيروز باد ـ در روزهاى پايانى ماه ذى قعده به سال ٧٦٨ با جمعى از ياران شرف حضور يافتم، در باره دو مسأله سخن به ميان آمد. برخى از برادران به تأييد فتواى مشهور بين فقهاى متأخّر شيعه در اين دو مسأله پرداختند، بدون توجه به مأخذ و مستندشان، تنها به بازگويى آرا و نظريات آنان در اين مورد بسنده كردند و چون حقير مى‌دانستم كه دلايل آنان توانايى اثبات مدّعايشان را ندارد، به مخالفت برخاسته و فتوايى را مخالف و متفاوت با فتوايى كه نقل مى‌كردند، بيان كرده و در تقويت آن برآمدم.(دلايلى در اثبات و تأييد اين قول آوردم.) امّا آنان اين قول را نپسنديدند و تقبيح كردند. در نتيجه با نگارش اين رساله وضعيّت را تبيين و تحليل كرده تا اشكال‌ها و شبهه‌ها برطرف شود. [ در اين تلاشم ] اعتماد و اتّكالم تنها به خدا است:

مسأله يكم: چنانچه ادرار يا هر رطوبت نجسى به حصير (٦١) يا بوريايى برسد و سپس در آفتاب خشك شود، آيا طاهر مى‌شود يا نه [ با توجّه به اين كه آفتاب يكى از مطهّرات است ] ؟ (٦٢)

مسأله دوم: آيا اموال امام(ع) را ـ چه از خمس باشد و چه از نذر ـ مى‌شود براى ساداتِ تهيدست و فقير مصرف كرد؟

جواب: در روزگار ما اموال امام(ع) به دو بخش تقسيم مى‌شود:

(٦٠) مقصود بارگاه شاه طهماسب اوّل، پادشاه صفوى است كه در سال‌هاى ٩٣٠ تا ٩٨٤ق سلطنت كرد. در دوره وى دو تحوّل شگرف رخ داد؛ يكى: سركوب شورش ازبكان در خراسان به سال ٩٣٥ ق . ديگرى: پيمان صلحى بود كه بين دولت وى و خلافت عثمانى در سال ٩٦٨ بسته شد كه به موجب آن، جنگى كه سال‌هاى مديد بين دو كشور درگرفته بود، به پايان رسيد و از سوى ديگر شاه طهماسب توانست با اين صلح امنيّت و ثبات ر ادر تمام قلمرو دولتش برقرار سازد.
(٦١) «حُصُر» جمع «حصير» و آن زيراندازى است كه از برگ نخل به طول انسان و بيشتر از آن سازند. ر.ك: مجمع البحرين، ج ١، ص ٤١٥، ماده «حصر».
(٦٢) پاسخ اين پرسش در اين مقاله نيامده است، چون مسأله دوم مقصود نگارش بود.