تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٦ - شرح آيات

پروردگارش به كار برد. اما اگر غنى راه انكار پيمايد و با امر نبوت و دين به مجادله برخيزد جزايى جز آتش عذاب ندارد.

/ ٤٨٣ «وَ الَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آياتِنا- آنان كه به آيات ما مى‌تازند.» مراد قرآن است و هر چه به آن پيوسته است از حقايق معنوى و مادى چون دستگاههاى رهبرى و نشانه‌هاى طبيعى، «مُعاجِزِينَ‌- و مى‌پندارند كه از ما مى‌گريزند.» يا بگوييم مى‌پندارند كه از بيان حقايق عاجز است، در حالى كه آنان در پيرامون آن شبهات مى‌پراكنند يا آن را به خلاف واقع تفسير مى‌كنند، «أُولئِكَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ‌- طعمه عذابند.» خواه بخواهند و يا نخواهند.

اين آيه كريمه متضمن دو معنى است.

اول: معاندى كه تصميم گرفته كه به خدا كافر شود و در تحريف آيات او سعى نمايد يا در تأويل دلالتهاى آن بكوشد. چنين كسى اگر قرآن بخواند يا از حقايق قرآنى تفحص كند براى آن نيست كه به آن ايمان آورد، بلكه براى آن است كه آنها را رد كند يا با آنها به معارضه برخيزد.

دوم: شخص منحرف از همه نيروها در جهت اهداف غير مشروع خود بهره مى‌جويد. مثلا از مال كه هدف آن اصلاح نظام اجتماعى و به حركت درآوردن نيروهاى اقتصادى است به عنوان وسيله‌اى براى نابودى اجتماع و فاسد كردن اقتصاد جامعه استفاده مى‌كند يا مثلا قدرت اجتماعى را كه مى‌شود آن را براى اقامه عدل و بناى يك زندگى شرافتمندانه استفاده كرد در راه فساد زمين و هلاكت مردم و اقتصاد كشور به كار مى‌برد: «چون از نزد تو باز گردد در زمين فساد كند و كشتزارها و دامها را نابود سازد و خدا فساد را دوست ندارد». [١٧]/ ٤٨٤ بنا بر اين آياتى را هم كه وسيله هدايت است محور معارضه و جدل بيهوده و