تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٢ - شرح آيات

«التكاثر» بر اين حقيقت تأكيد دارد

«حقا، كه به زودى خواهيد دانست باز هم حقا كه به زودى خواهيد دانست حقا، اگر كه از روى يقين بدانيد البته جهنم را خواهيد ديد»، زيرا پرهيزگاران از عقول خود و از وحى پروردگارشان بهره مى‌برند. اينان دانسته‌اند كه راه كفر به آتش منتهى شود و راه ايمان به بهشت.

در نهج البلاغه مى‌خوانيم

«پرهيزگاران و بهشت همانند كسانى هستند كه آن را به چشم ديده‌اند و از نعمتهاى آن بهره‌ور. و آنان و دوزخ همانند كسانى هستند كه آن را به چشم ديده‌اند و عذاب آن چشيده‌اند. اگر مدت عمرى نباشد كه خدا برايشان مقدر ساخته ارواحشان در اجسادشان يك چشم به هم زدن قرار نمى‌گرفت به سبب شوق بهشت و ترس از عقاب».

[١٣] «وَ لَوْ شِئْنا لَآتَيْنا كُلَّ نَفْسٍ هُداها- اگر مى‌خواستيم هدايت هر كس را به او ارزانى مى‌داشتيم.» ولى هدايتى است كه آدمى را سود مى‌رساند و با حكمت اينجهانى هم آهنگ است، هدايتى است كه انسان به پايمردى عقل و اراده‌اش و با بهره‌گيرى از رسالت پروردگارش به آن رسيده است. اگر خدا مى‌خواست مردم را به هدايت مجبور مى‌ساخت و همگان را به بهشت مى‌برد.

«وَ لكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ‌- و وعده من كه جهنم را از همه جنيان و آدميان پر مى‌كنم حق است.» اين قسمت ما را به كوشش در اين جهان وا مى‌دارد كه به اكتساب بهشت و اجتناب از دوزخ برخيزيم و بدانيم كه اين امر جز با انجام عمل صالح ميسر نمى‌شود.

[١٤] قرآن تأكيد مى‌كند كه حقيقت آخرت در حافظه انسان به طور فطرى منعكس است. آن سان كه مى‌تواند با به كار بردن عقل و تصديق رسالت پروردگارش از آن نتيجه گيرد. ولى/ ٢٢٢ پرده‌هاى شهوات كه بر روى قلبش افتاده است‌