تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٨ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٦ [لهو الحديث‌]: باطلى كه از خير باز دارد.

٧ [وقرا]: «وقر» بار سنگينى است. يعنى در گوش آنها بار سنگينى است كه مانع از شنيدن است تا بدين وسيله هدايت يابد.

١٠ [ان تميد بكم‌]: تا شما را نلرزاند.

/ ١٢١

احسان، تكامل و هدايت‌

رهنمودهايى از آيات

آيات آغاز سوره بر محور احسان است، احسان چيزى كه ميان انسان و ديگران رابطه برقرار مى‌كند. ترديد نيست كه كوشش بشر براى بناى آينده برتر به جاى خود كوششى شرافتمندانه است ولى هر گاه كه اين كوشش بر اساس جلب منافع و چپاول ديگران باشد امرى مردود است، زيرا به كشاكش و نابكارى منتهى مى‌شود. از اين جاست كه قرآن اساس كار را بر دو محور قرار مى‌دهد: گرفتن و دادن. هر گاه جامعه بر اين روش باشد، يعنى از يك سو به كسب مال پردازد و از سوى ديگر از آنچه به دست آورده است چيزى به ديگران بخشد، راه كمال در پيش خواهد گرفت. در حالى كه اگر بر عكس اين باشد يعنى هر كس فقط به منافع مادى خود بينديشد كار آنان جز بر دريدن يكديگر نخواهد بود. اين سوره مباركه بر ضرورت بخشش تأكيد مى‌فرمايد و در همان آغاز مى‌گويد «نيكوكاران را هدايت و رحمت است». راه رسيدن به رحمت خدا عمل به رسالت اوست و آن جز به احسان و