تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧١ - شرح آيات

خود پاداشى نيكو آماده كرده‌اند.» پس عمل صالح تو در روزى كه بسيار به آن نيازمند هستى به يارى تو خواهد آمد ولى كسى كه كفر ورزد نتيجه كفر او وبال او خواهد شد.

در اين آيه نكته مهمى است: و آن اين كه زمانى كه خدا از كسى كه كفر مى‌ورزد سخن مى‌گويد و ضمير را در «فعليه» مفرد مى‌آورد و چون از كسى كه عمل صالح انجام مى‌دهد ياد مى‌كند ضمير را در «انفسهم» جمع مى‌آورد علت اين است كه نتيجه كفر فقط به صاحبش باز مى‌گردد اما نتيجه ايمان و عمل صالح علاوه بر صاحبش شامل ياران و خويشاوندان او و ساير مؤمنان هم مى‌شود. در حديث آمده است كه يك مؤمن مى‌تواند كسان زيادى را حتى اگر به اندازه قبيله ربيعه و مضر باشند شفاعت مى‌كند.

در تفسير آيه «پدرشان صالح بود» در داستان آن يتيم كه خضر ديوارشان را كه در حال فرو ريختن بود از فرو ريختن نگاه داشت امام صادق فرموده است

/ ٨٦ «ميان آن دو و پدر صالحشان هفت پدر فاصله بود» [٣١] در روايت ديگر از امام صادق روايت شده

«خداوند فرزند مؤمن را تا هزار سال حفظ مى‌كند ميان آن دو پسر (در داستان خضر و موسى) و پدرشان هفتصد سال فاصله بود». [٣٢] [٤٥] «لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ‌- تا كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته كرده‌اند از فضل خود پاداش دهد. زيرا خدا كافران را دوست ندارد.» در آيه پيشين خداى تعالى بيان فرمود كه عمل است كه سرانجام بشر را تعيين مى‌كند «پس كسى كه كافر شود كفرش به زيان اوست و آنها كه كارى شايسته كرده باشند براى خود پاداش نيكو آماده كرده‌اند» همچنين در اين آيه بيان شده كه‌