تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٤ - امانت در احاديث

رحمت خداوندى منتهى شد تا ما افراد بشر را كه در ظلم و جهل غرقه شده‌ايم به خداى عزّ و جلّ اميدوار كند.

امانت در احاديث‌

و در خاتمه اين سوره به ذكر پاره‌اى از احاديثى كه در آنها امانت الهى توضيح داده شده است مى‌پردازيم

١- امام على بن موسى الرضا (ع) در پاسخ حسين بن خالد كه از معنى اين آيه پرسيده بود/ ٤٠٤ گفت

«امانت همان ولايت است كه هر كس آن را به ناحق ادعا كند، كافر است». [٤٣] ابو بصير از امام صادق (ع) از معنى امانت در اين آيه سؤال كرده، حضرت پاسخ داد

«امانت ولايت است». [٤٤] و نيز از آن حضرت روايت شده

«امانت ولايت امير المؤمنين على (ع) است». [٤٥] امام محمد باقر در معنى اين آيه فرمايد

«امانت ولايت است كه به سبب كفر از حمل آن سرپيچى كردند و انسان آن بار بر دوش گرفت».

در احتجاج طبرسى- رحمه اللَّه- آمده است كه حضرت امير المؤمنين را يكى از زنادقه از معنى اين آيه و امانت كه در آن آمده است سؤال كرد حضرت فرمود: آن امانت/ ٤٠٥ امانتى است واجب و جايز نيست كه بوده باشد، مگر در پيامبران و اوصياء آنان. زيرا خداى تعالى آنان را امينان خلق خود قرار داده، و آنان حجتهاى‌