تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٠ - شرح آيات

اين فرمانبردارى صرفا براى جلب منافع است نه از روى ترس. و حال آن كه سزاوار بود از خدا و عذاب او مى‌ترسيدند.

/ ٣٩٩ علاوه بر اين از اين آيه استنباط مى‌كنيم كه اين پيشوايان منحرف نه تنها سبب انحراف انسان از راه درست مى‌شوند، بلكه نمى‌گذارند تا پيشوايان صالح را هم بشناسند.

امير المؤمنين (ع) در خطبه روز غدير مى‌فرمايد

«به خدا نزديك شويد به وسيله يكتا شمردن او و اطاعت از كسى كه فرمان داده كه از او اطاعت كنيد. و دست به دست‌آويز كفار مزنيد تا از راه راست منحرف نشويد كه اينان خود گمراهند و گمراه‌كننده‌اند. خداى تعالى درباره چنين قومى از زبان آنان گفته است: «ما از سرورانمان و بزرگانمان اطاعت كرديم و آنان ما را گمراه نمودند». [٤٠] على بن ابراهيم در تفسير خود گويد: «مراد از «ما را گمراه كردند» گمراه شدن از راه بهشت و از راه على بن ابى طالب (ع) است.

[٦٨] غالبا گمراه شدگان در پى يافتن عذرى هستند كه با اقامه آن از خود رفع مسئوليت كنند و بدين گونه مردم را گول بزنند ولى چگونه مى‌توانند خدا را گول بزنند.

«رَبَّنا آتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذابِ‌- اى پروردگار ما عذابشان را دو چندان كن.» يعنى عذاب آن سروران و بزرگان را.

«وَ الْعَنْهُمْ لَعْناً كَبِيراً- و به لعنت بزرگى گرفتارشان ساز.» خداوند اينان را در برابر ديگران عذاب خواهد كرد و عذابشان هم چنان ادامه خواهد داشت./ ٤٠٠ در جهنم جاويدان خواهند ماند.

[٦٩] سپس خداى تعالى مؤمنان را مستقيما بر حذر مى‌دارد پس از آن كه‌