تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٨ - شرح آيات

كرده است.

«إِنَّ اللَّهَ لَعَنَ الْكافِرِينَ وَ أَعَدَّ لَهُمْ سَعِيراً- خدا كافران را لعنت كرده و برايشان آتشى سوزان مهيا كرده است.» براى آن كه چيزى از اين آتش سوزان بشنويم در تفسير على بن ابراهيم از ابو بصير نقل شده كه گفت از ابو عبد اللَّه (ع) پرسيدم كه يا ابن رسول اللَّه مرا بترسان كه قلب من سخت شده است. آن حضرت گفت

«اى محمد، آماده زندگى طولانى شو. كه جبرييل نزد پيامبر (ص) آمد با چهره‌اى گرفته آمد و حال آن كه پيش از اين با قيافه‌اى شادمان مى‌آمد. پيامبر (ص) از او پرسيد: چرا امروز اين گونه چهره‌ات گرفته است؟ گفت: يا محمد. ديگر دمهايى را كه در آتش جهنم مى‌دمند خاموش كرده‌ام پيامبر پرسيد كه دمهاى آتش جهنم چيستند؟ گفت: يا محمد، خداى عز و جل فرمود تا در آتش دميدند مدت هزار سال تا رنگش سفيد شد. سپس هزار سال ديگر در آن دميدند رنگش سرخ شد،/ ٣٩٧ هزار سال ديگر در آن دميدند رنگش سياه شد. پس اكنون سياه و تاريك است. اگر قطره‌اى از آن «ضريع» در آب مردم دنيا بچكد همه مردم از گند آن خواهند مرد و اگر يك حلقه از آن زنجير كه هفتاد ذراع طول آن است در دنيا افتد دنيا از حرارت آن ذوب خواهد شد و اگر يكى از شلوارهاى اهل جهنم ميان آسمان و زمين آويخته شود، مردم دنيا از بوى آن خواهند مرد.

تا آن جا كه مى‌گويد

از آن پس رسول اللَّه (ص) جبرييل را متبسم نديد».

[٦٥] بزرگترين چيزى كه در عذاب كافران است، جاويدان بودن آن است. در حالتى ميان مرگ و زندگى كه: چون پوست بدنشان در آتش پخته شود خدا بر آنان پوست تازه‌اى مى‌روياند.

روابطى كه در دنيا با پيشوايان منحرف از طاغوتان و صاحبان مال و وجاهت دارند به آنان سود نخواهد داد. زيرا آنچه در آن روز به آدمى سود مى‌رساند ارتباط او با خدا و دين خداست.