تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٤ - صلاة پروردگار چيست؟

علماى لغت گفته‌اند كه صلاة را دو معنى است: يكى آتش و آنچه شبيه به آن باشد چون سوز تب و ديگر نوعى است از عبادت، [٢٢] ولى در اشتقاق كبير ميان صلاة وصله ارتباط است. مثلا «اصطلاء» «گرم شدن» به آتش نزديكى به آتش است يا پيوستن به آن،/ ٣٥٣ زيرا صلاة توجه بنده است به خدا و آن نوعى اتصال است ميان خدا و بنده‌اش.

در تفسير بصائر آمده است

پنجم: گفته شده كه در اين جا مراد از صلاة عنايت به حال مؤمنين است زيرا صلاة در اصل به معنى توجه و تعطف است.

نيز گويند كه صلاة از خداى تعالى رحمت است و از ملائكه استغفار و از مردم دعاء.

در حديث از امام جعفر صادق (ع) روايت شده كه «صلاة از خداى عزّ و جلّ رحمت است و از ملائكه تزكيه است و از مردم دعاء است». [٢٣] از همه اينها نتيجه مى‌گيريم كه كلمه «صلاة» يك معنى بيش نيست و آن رأفت نمودن و مهربانى كردن است كه چيزى از عنايت و توجه بيشتر است.

اين معنى ميان بنده و پروردگارش مشترك است. خداى سبحان عطوفت كردنش به بنده به افزون كردن رحمت خود است. و بر بندگان است كه به پيامبرشان عطوفت كنند به طلب عطوفت از خدا براى او (و اين دعا است). اما ملائكه از پروردگارشان براى مؤمنان آمرزش مى‌خواهند/ ٣٥٤ و به طور مستقيم رحمت پروردگار را به ميان آنان نشر مى‌دهند.

همچنين مى‌بينيم كه پايان آيه دلالت مى‌كند به معنى صلاة از سوى خدا بر مؤمنان.

«لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ- تا شما را از تاريكى به روشنى‌