تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٥ - غزوه بنى قريظه

«وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ- سراى آخرت هستيد.» طبيعت انسان اين است كه چشمى به آخرت دارد و چشمى به دنيا بر اين اساس اولى آن است كه در زندگى نخست چشمش به آخرت باشد سپس به دنيا.

«سراى آخرت را بجوى و بهره خويش را از دنيا فراموش مكن».

به طور كلّى هر كس خدا و رسول او و روز رستاخيز را بخواهد براى آخرت عمل خواهد كرد و اين حقيقت را اين آيه كريمه تأييد مى‌كند: «و هر كه خواهان آخرت باشد و در طلب آن سعى كند و مؤمن باشد، جزاى سعيش داده خواهد شد».

و در اين آيه سخن خداى تعالى آن را تأكيد مى‌كند

«فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْكُنَّ أَجْراً عَظِيماً- خدا به نيكوكارانتان پاداشى بزرگ خواهد داد.» بنا بر اين انتساب به پيامبر تنها به زبان و ايمان به روز بازپسين به تنهايى بدون سعى و عمل كفايت نمى‌كند. عمل است آنچه انسان را به خدا نزديك يا از او دور مى‌سازد. خداى تعالى مى‌فرمايد «وابسته‌ترين كسان به ابراهيم آنها هستند كه از او پيروى مى‌كنند». [١١] همچنين نزديكترين و وابسته‌ترين كسان به پيامبر نيز آنهايى هستند كه به او تأسى مى‌كنند. پس قرابت به سبب يا به نسب نيست. آن احترامى كه براى حضرت فاطمه (س) قائل هستيم- چنان كه در روايات آمده- به سبب قرابت او به رسول اللَّه نبود/ ٣١٦ بلكه به سبب اقتداى اوست به پيغمبر و اين كه او نسخه ديگرى از زندگى آن حضرت است. از اين رو است كه او سرور زنان جهان شده است.

[٣٠] سپس نداى خداى تعالى متوجه زنان پيامبر مى‌شود

«يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ- اى زنان پيامبر! هر كس از شما كه مرتكب كار زشت در خور عقوبت شود ...» آشكارا و از روى اراده كامل بدون زور و جبر و توبه نكرده باشد.