تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٦ - نام سوره

را هشدار دهند و طرد كنند يا بكشند. در هر حال آنان را از قيامت بيم مى‌دهد و در جواب كسانى كه مى‌پرسند كه قيامت چه زمان خواهد آمد مى‌گويد كه قيامت نزديك است. كافران ملعون در آتش هميشه خواهند سوخت و هيچ يار و مددكارى نخواهند يافت. در آن حال كه آتش صورتهايشان را مى‌سوزاند مى‌گويند كاش به رسول اللَّه ايمان آورده بوديم و آن سران و رهبران و بزرگانى را كه آنان را با گفتار و اعمال خود روانه دوزخ كرده‌اند لعنت مى‌كنند.

پس سخن از موسى است و آنان كه موسى را آزردند ولى خدا موسى را از آنچه گفته بودند مبرّى داشت كه موسى در نزد خدا آبرومند بود.

خداوند مؤمنان را به گفتن سخن درست فرمان مى‌دهد و آنان را به مغفرت بشارت مى‌دهد كه هر كس خدا را اطاعت كند به رستگارى بزرگى دست يافته، و بيان مى‌دارد كه اطاعت رسول و اولو الامر بعد از او امانت بزرگ است كه آسمانها و زمين و كوه‌ها از حمل آن درماندند ولى انسان ظلوم و جهول آن بار برداشت. زيرا منافقان و كافران از تحمل بار امانت بازماندند. خدا آنان را عذاب كرد در حالى كه توبه مؤمنان و مؤمنات را بپذيرفت و خدا آمرزنده و مهربان است.