تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٤ - شرح آيات

به سبب استهزائشان آيات خدا را و بزرگى فروختنشان.

قابل توجه اين است كه سياق كلام ربط دادن ميان احسان و هدايت است ولى نگفت كه «هدايت را مى‌خرند» و انفاق در راه ضلالت را مى‌گويد: «لهو الحديث را مى‌خرند»، زيرا هدايت از سوى خداست و آن گرانتر از اين است كه كسى توان خريدن آن را داشته باشد.

همچنين در اين جا فرقى است ميان «كتاب حكيم» و «لهو الحديث» هم چنان كه فرقى است ميان «هدايت محسنين» و ضلالت كسى كه «لهو الحديث مى‌خرد».

لهو الحديث را انواعى است بسيار كه در روايتى كه از امام صادق روايت شده نام آنها آمده است

«طعن در حق و مسخره كردن آن عملى كه محبوب ابو جهل و اصحابش بود.

مثلا مى‌گفت: اى گروه قريشيان آيا مى‌خواهيد از آن زقوم كه دوست شما (محمد ص) شما را از آن مى‌ترساند به شما نخورانم؟ سپس دستور مى‌داد كره و خرما مى‌آورد و مى‌گفت: اين است آن زقومى كه شما را از آن مى‌ترساند. يكى ديگر از لهو الحديث/ ١٢٨ غناء است».

از احاديثى كه در تفسير اين روايت شده همه دلالت بر نهى از غنا دارد به اعتبار آن كه لهو الحديث است.

حال به چند نص مى‌نگريم

امام باقر (ع)

«غنا از چيزهايى است كه خدا به مرتكب آن وعده آتش داده است» سپس اين آيه را خواند.

امام صادق (ع)

«غنا مجلسى است كه خدا به اهل آن نظر نمى‌كند» آن گاه اين آيه را تلاوت نمود.

از رسول خدا ابو امامه روايت مى‌كند