الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥١ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه
[١١٤ و روزى (قيامت) كه مرا براى ديدار خود (حساب و بازپرسى) بر انگيزى (زنده كنى) خوار و شرمنده مكن، و در جلو دوستانت (انبياء و اوصياء- عليهم السلام- و بندگان شايسته و پرهيزكار) رسوايم مگردان، و ياد خود را از يادم مبر (چيزهائى كه بر اثر انجام ندادن فرمانت و پيروى از هواى نفس موجب نسيان و فراموشى از تو است از من دور ساز) و شكر و سپاس خود (توفيق بندگيت) را از من زايل مكن، بلكه آن را در حالات فراموشى هنگام فراموشيهاى نادانان بنعمتهايت هميشه با من قرار ده، و بمن الهام كن كه بر آنچه مرا عطا كردهاى ستايش نمايم، و بآنچه بمن نيكوئى نمودهاى اقرار كنم-] [١١٥ و تضرع و زارى و توجه و رو آوردنم را بسوى خود بالاتر (فزونتر) از رو آوردن رو آورندگان، و سپاسگزاريم را در باره تو بالاتر از سپاس سپاسگزاران گردان-] [١١٦ و هنگام نيازمنديم بسوى تو (مراد هنگام نگرانى و گرفتارى است چون انسان هميشه بخداوند سبحان نيازمند است) خوارم مساز (مرا از رحمتت بىبهره مگردان) و بوسيله آنچه در درگاهت نيكوئى كردهام (اعمالى كه پنداشتهام بآنها