الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢٦ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

سخت گرفته‌اى، و بآن هر كه را از رضا و خشنودى تو دورى گزيد وعده عذاب داده‌اى، و از آتشى كه روشنى آن (بر اثر بسيارى درجه حرارت) تاريكى است، و آسان (اندك) آن دردناك، و دورش نزديكست (از دور هم ميسوزاند) و از آتشى كه پاره‌اى از آن پاره ديگر را ميخورد، و برخى از آن بر برخى حمله و يورش ميآورد (رويهم ميغلطد)-] [٣٠ و از آتشى كه استخوان‌ها را ميپوساند، و بساكنين خود آب جوش ميدهد كه بياشامند، و از آتشى كه بهر كه بسوى آن زارى كند مهربانى نمينمايد، و بكسيكه از آن مهربانى طلبد رحم نميكند، و بر سبك كردن از كسيكه برايش فروتنى نمايد و آن را فرمانبردار شود توانا نيست، ساكنين خود را با گرمترين عذاب و كيفر دردناك و گرفتارى سخت ديدار ميكند-] [٣١ و بتو پناه ميبرم از كژدمهاى آن كه دهنهاشان گشوده‌اند، و از مارهاى آن كه با نيشهاشان ميزنند، و از آشاميدن آن كه روده‌ها و دلهاى ساكنينش را پاره مينمايد، و دل‌هاشان را ميكند، و از تو راه ميجويم (توفيق ميخواهم) براى آنچه (طاعت و بندگى كه مرا) از آن آتش دور سازد و پس گرداند-] [٣٢ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست،