الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٤١ - دعاى بيستم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست توفيق براى) خوهاى ستوده
بوسواس «بد انديشى و بدگمانى» كشد)-] [٢٨ بار خدايا بسر رسيدن عمرم را با گذشت خود بپايان رسان، و آرزويم را در اميد برحمت خويش پا بر جا نما، و راههايم را براى رسيدن بخوشنوديت آسان فرما (توفيق عطا كن تا بطاعات تو بى رنج قيام نمايم) و كردارم را در هر حال (تندرستى، بيمارى، خوشنودى، اندوهناكى، بردبارى، خشم و مانند آنها) نيكو گردان-] [٢٩ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا در اوقات فراموشى (پيروى از نفس) بياد خود آگاه ساز، و در روزگار مهلت (زندگانى دنيا) بطاعت و بندگيت بگمار، و راهى همواره بسوى محبّت و دوستيت (پيروى از او امر و نواهيت) براى من آشكار نما، و بوسيله آن راه (يا آن محبّت) نيكى دنيا و آخرت را برايم كامل گردان-] [٣٠ بار خدايا و بر محمد و آل او درود فرست، مانند بهترين درودى كه پيش از او بر كسى از آفريدگان خود فرستادهاى و پس از او بر كسى خواهى فرستاد، و در دنيا نيكى (تندرستى، آسودگى، بىنيازى، فرزند و زن شايسته و غلبه بر دشمنان) و در آخرت نيكى (رستگارى بپاداش و رهائى از عذاب) بما عطاء فرما، و مرا برحمت خود از شكنجه آتش (گناهانى كه بآتش ميكشاند) حفظ كن.-]