الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٥١ - دعاى بيست و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام سختى و رنج و كارهاى دشوار

[٨ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و براى آخرتم رغبت و مواظبت در عمل (بندگى) براى تو را روزيم فرما تا از روى دل راستى و درستى بندگى را بشناسم، و تا اينكه بى رغبتى در دنيا بر من دست يابد، و تا اينكه نيكيها را با شوق و ميل بجا آورم، و از بديها از روى بيم و ترس (كيفر آن) ايمن و آسوده باشم (و يا اينكه از بديها از روى بيم و ترس گريزان باشم، بنا بر اينكه بجاى وَ امَنَ مِنَ السَّيِّئاتِ بخوانيم وَ افِرَّ مِنَ السَّيِّئاتِ چنانكه در نسخه ابن ادريس- رحمه اللّه- بطوريكه سيّد عليخان- عليه الرّحمة- در شرح صحيفه فرموده چنين ضبط شده و آن مناسبتر است) و نورى (علم و دانشى) بمن ببخش كه با آن در بين مردم راه بروم (زندگى نمايم) و در تاريكيها (گمراهيها) راه يابم، و از شكّ و دو دلى و شبهات (درهم شدن حقّ بباطل و حلال بحرام) روشنى يابم (راه بيابم)-] [٩ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و ترس اندوه كيفر و ميل پاداش (در روز قيامت) را كه وعده داده‌اى روزيم گردان تا (در اين دنيا هم) خوشى چيزى (بهشت) را كه تو را براى آن ميخوانم و اندوه چيزى (دوزخ) را كه از آن بتو پناه ميبرم دريابم-] [١٠ بار خدايا تو خود آنچه صلاح كار دنيا و آخرت من است ميدانى، پس بدرخواستهاى من توجّه فرموده مهربان باش-]