الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٨٦ - دعاى بيست و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران

(بيماريهاى همگانى) و خوردنيهاشان را به بيماريها آميخته و درهم كن، و شهرهاشان را بزمين فرو بر (كه نشانه‌اى از آن نماند) و پى در پى بر آن شهرها بلا و گرفتاريها برسان، و آنها را بقحطى و خشكسالى بكوب (گرفتار كن بطوريكه راه رهائى از آن را نيابند) و آذوقه‌هاشان را در تهى‌ترين زمين خود (زمين كم آب و گياه) و دورترين زمين خويش از ايشان (شهرهاى دور دست) قرار ده (تا بآن دست رسى نداشته باشند) و قلعه‌هاى زمين را از آنها باز دار (تا بآنها پناه نبرند) آنها را بگرسنگى هميشگى و بيمارى دردناك دچار فرما-] [١٣ بار خدايا و هر جنگجوى از اهل دين تو (مسلمانان) كه با ايشان (در شهرهاشان) بجنگند يا هر مجاهد و جنگ كننده‌اى از پيروان طريقه و راه تو (مؤمنين) كه با آنها (خواه در شهرها و خواه در غير شهرهاشان) جنگ نمايد تا دين تو (كه پيغمبر- صلّى اللّه عليه و آله- بر آن مبعوث گرديده بر سائر دينها) بلندتر و حزب و گروه تو (بر همه حزبها) تواناتر و نصيب و بهره (ثواب و پاداش دوستان) تو كاملتر گردد، پس (در هر گرفتارى) او را آسانى پيش آورد كار را برايش رو براه ساز، و پيروزى (رواشدن حاجات) را برايش عهده‌دار شو، و (بهترين) ياران را براى او برگزين (مقدّر فرما) و پشتش را قوى و توانا كن (بآنچه نيازمند است ياريش نما) و جيره‌اش سرشار گردان، و او را بنشاط و خرّمى بهره‌مند ساز