الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٧٤ - دعاى چهل و نهم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست) دور ساختن مكر و فريب دشمنان

[٦ پس (پيش از آنكه از تو يارى درخواست نمايم) بيارى كردنم آغاز نمودى، و پشتم را بتوانائيت محكم و استوار گردانيدى، آنگاه تيزى و برندگى او را شكستى (ضايع و تباهش ساختى) و پس از آنكه در گروهى (همراهان) بسيار بود او را تنها گذاشتى، و مرا بر او فيروز نمودى، و آنچه (تير يا نيزه‌اى را كه براى كشتن من) نشانه‌گيرى كرده بود بر خودش برگرداندى، و در حاليكه خشمش را بهبودى نداده و كينه‌اش فرو ننشسته او را باز گرداندى (آنگاه از روى بسيارى خشم و پشيمانى) سر انگشتان خود را بد ندان گزيد و رو برگردانيد در حاليكه سپاهيانش (ياران و ياورانش) آنچه باو وعده داده بودند انجام ندادند-] [٧ و چه بسيار ستمگرى كه با مكر و فريبهايش بمن ستم كرد، و دام شكارهايش را برايم بر پا نمود، و جستجوى مراقبت و نگهبانيش را بر من گماشت (مراقب بود ببيند چه ميكنم و كجا هستم و بكجا ميروم) و در كمين من نشست مانند در كمين نشستن درنده و چشم براه بودنش براى بدست آوردن فرصت و وقت مناسبى براى شكارش در حاليكه خوشروئى و چاپلوسى را برايم آشكار ميساخت، و با خشم سخت بمن مينگريست-] [٨ پس چون تو- اى خداى من كه (از صفات مخلوق) منزه و برترى- فساد و تباهى قصد او و زشتى آنچه را پنهان داشته‌