الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٤٨ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

[٩٩ و ميان من و دشمنى كه گمراهم سازد، و خواهش نفس كه هلاكم گرداند، و خسران و زيانى (گناهانى) كه مرا فرا گيرد مانع و جلوگير شو-] [١٠٠ و از من رو مگردان رو برگرداندن از كسيكه پس از خشم (دورى رحمت) خود از او خوشنود نميشوى-] [١٠١ و از اميد بخود نوميدم مگردان كه نوميدى از رحمتت بر من غالب شود-] [١٠٢ و بمن مبخش آنچه طاقت و توانائى آن را ندارم كه از جهت فزونى محبت و دوستيم تو را كه بر من تكليف مينمائى گرانبارم سازى-] [١٠٣ و مرا از پيش خود رها مكن رها كردن كسى كه در او خير و نيكى نيست، و تو را به (طاعت) او حاجت و نيازى و براى او توبه (از گناهانش) نباشد-] [١٠٤ و بدور ميانداز (از لطف و توفيق خود بى‌بهره‌ام مگردان) دور انداختن كسيكه از چشم حفظ و نگهداريت افتاده (از رحمتت بى‌بهره شده) و كسيكه از جانب تو خوارى و رسوائى او را فرا گرفته، بلكه از افتادن افتادگان (در عذاب) و ترس گمراهان (هنگام حساب و بازپرسى) و لغزش فريب داده شدگان (از شيطان) و تباه شدن تباه شدگان (بر اثر گناهان) دستم بگير (نگهداريم فرما)-] [١٠٥ و از آنچه (گرفتاريها