الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥٠ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

(نيكوئى آن را برايم آشكار ساز. بيكى از بندگان خدا كه تنها بسر بردن را از براى خود گزيده بود گفتند:

چه تو را بتنهائى شكيبا گردانيد؟ گفت: من تنها نيستم! من همنشين پروردگارم- عز و جل- هستم، هر گاه بخواهم او با من سخن گويد كتاب او «قرآن مجيد» را ميخوانم، و هر گاه بخواهم من با او سخن گويم نماز ميخوانم)-] [١١١ و مرا عصمت و نگهدارى (ملكه و صفتى كه موجب دورى گزيدن از گناهان است) ببخش كه بترس (از عذاب) تو نزديكم گرداند، و از بجا آوردن آنچه حرام و ناروا ساخته‌اى بازم دارد، و از گرفتار شدن بگناهان بزرگ رهايم نمايد-] [١١٢ و از چركى معصيت پاكيزه‌ام گردان، و آلودگى بگناهان را از من ببر، و پيراهن سلامتى از جانب خود را بر من بپوشان و عباى (پوششى كه روى همه جامعه‌ها ميپوشند) صحت و تندرستى از نزد خويش را در برم فرما (تندرستى از دردها را مانند پيراهن و بى‌گزندى از آزار مردم را مانند عبا و پوشش من قرار ده) و بنعمتهاى پهناور خود بپوشانم، و احسان و بخششت را پى در پى بر من برسان-] [١١٣ و بجور شدن اسباب كار و راهنمائيت براه حق كمكم نما، و بر قصد و آهنگ شايسته و گفتار پسنديده و كردار نيكو ياريم كن، و بقدرت و توانائيم بى‌قدرت و توانائيت وا مگذارم (زيرا جنبش و توانائى جز بمشيت و خواست تو نيست)-]