الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٤٧ - دعاى بيست و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه چيزى او را اندوهگين و گناهان نگرانش مي نمود

[١٢ و براى گناهكار و كافر بر من منّت قرار مده، و براى او نزد من نعمت و مرا بايشان حاجت و درخواستى مگذار، بلكه آرامش دل و الفت جان و بى نيازى و كار گزارى مرا بخود و به نيكان خلق خويش قرار ده (مردى بحضرت صادق عليه السّلام گفت: فدايت شوم از خدا بخواه كه مرا از خلقش بى نياز گرداند، حضرت فرمود: خداوند روزى هر كه را بدست هر كه بخواهد تقسيم نموده «چون انسان از معاشرت و نيازمندى بهمجنس خود ناچار است چنين درخواستى مورد ندارد» ولى از خدا ميخواهم كه تو را از حاجت و درخواست بمردم پست و فرومايه بى نياز گرداند)-] [١٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا با ايشان همنشين (پيرو) و يارى كننده بآنان گردان، و بشوق و دل باختگى بخود و بانجام آنچه دوست دارى و خوشنود ميگردى بر من منّت گزار (توفيق عطا فرما) زيرا تو بر هر چيز توانائى، و خواسته من براى تو آسان است.-]