الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٤٥ - دعاى بيست و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه چيزى او را اندوهگين و گناهان نگرانش مي نمود

[٩ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا در هر حال به ستايش و نيايش و سپاسگزاريت بر گمار تا بآنچه از دنيا بمن داده‌اى (زن، فرزند، دارائى، مقام و جاه و مانند آنها) شاد نگردم، و بآنچه مرا از آن باز داشته‌اى (عطا نفرموده‌اى) اندوهگين نشوم، و شعار دلم را بپرهيزكارى از خود بنما (تقوى و ترس از خود را روش من گردان) و بدنم را در آنچه از من مى‌پذيرى (طاعت و بندگى) بكار دار، و مرا از هر چه بمن رو آورد (نيك و بد دنيا) بطاعت و بندگيت وادار تا چيزى را كه تو بخشم ميآئى دوست نداشته و از چيزى كه رضا و خوشنودى تو است بخشم نيايم (كه رضاى بقضاء و آنچه خدا مقدّر فرموده آنست كه بنده دوست بدارد آنچه خدا دوست ميدارد، و بخشم بيايد از آنچه خدا بخشم ميآيد، از انس ابن مالك روايت شده كه گفت: ده سال نوكرى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله نمودم، چيزى كه انجام دادم نفرمود: چرا انجام دادى؟ و چيزيكه بجا نياوردم نفرمود: چرا بجا نياوردى؟؟ و چيزيكه بود نفرمود: كاش نبود، و چيزيكه نبود نفرمود: كاش بود، و ميفرمود: اگر مقدّر بود ميبود)-]