الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٩٥ - دعاى پنجاه و سوم از دعاهاى امام عليه السلام است در خضوع و فروتنى براى خداى توانا و بزرگ
[٢ نفس خود را در جايگاه خواران گناهكاران وا داشتهام، در جايگاه بدبختانى كه بر (نافرمانى از) تو جرأت نمودهاند، آنانكه وعده (پاداش و كيفر) تو را سبك شمردهاند-] [٣ منزّه و پاكى (شگفتا) بكدام جرأت و دليرى بر تو جرأت كردم، و بكدام هلاك و تباهى خود را هلاك ساختم؟!-] [٤ اى مولى و آقاى من بر افتادن من با تمام رخسارم و بر لغزيدن پايم (در گناهان) رحم و مهربانى فرما، و بحلم و بردباريت بر نادانيم، و باحسان و نيكيت بر بد كرداريم ببخش، زيرا من بگناه خود اقرار كننده، و بخطاى خويش اعتراف كنندهام، و اين دست من و اين موى جلو سر من است (من در دست تو و تحت حكم و فرمان توام) زارى ميكنم و خود را براى قصاص و كيفر كردارم تسليم نمودهام، بر پيريم و بپايان رسيدن روزهايم و نزديك شدن مرگم و ناتوانيم و نيازمنديم (برحمتت) و بيچارگيم (توانا نبودنم بر بدست آوردن سود و جلوگيرى از زيان) رحم و مهربانى كن-]