الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٩٧ - دعاى دوازدهم از دعاهاى امام عليه السلام است در اقرار بگناه و درخواست(توفيق براى) توبه و بازگشت(از معصيت) به سوى(طاعت) خداى تعالى

[٩ در حاليكه براى تو فروتنى كرده و خم گشته، و سر بزير افكنده و كج شده، و ترس پاهايش را بلرزه انداخته، و بسيارى اشك گونه‌هايش را غرق نموده، ترا ميخواند: اى بخشنده‌ترين بخشندگان، و اى بخشنده‌تر كسيكه رحمت خواهان پى در پى باو رو ميآورند، و اى مهربانتر كسيكه آمرزش جويان گرد او گردند، و اى آنكه بخشش او از كيفرش بيشتر است، و اى آنكه خوشنودى او از خشمش افزونتر است-] [١٠ و اى آنكه با گذشت نيك بر آفريدگانش منّت نهاده (نعمت سزاوار منّت داده، چون خداى تعالى از منّت نهادن «بيان كردن نيكى خود بديگرى» منزّه است) و اى آنكه بندگانش را بتوبه پذيرى عادت داده، و اى آنكه اصلاح تباهيهاى ايشان را بوسيله توبه خواسته، و اى آنكه از كردار (نيك) ايشان باندك خوشنود گشته، و اى آنكه (كار) اندك ايشان را پاداش بسيار داده، و اى آنكه رواشدن دعاء را بر ايشان ضمانت كرده، و اى آنكه از روى تفضّل پاداش نيك به ايشان را وعده فرموده است-]