الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٤٠١ - دعاى پنجاه و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است در درخواست(از خداى تعالى) دور گردانيدن اندوهها

در آنچه (پاداش اخروى كه) نزد تو است شوق و دوستى ديدار (رحمت) خويش قرار ده، و راستى توكّل و اعتماد بر خود را بمن عطا فرما (مرا چنان كن كه در حوائج و خواسته‌ها بغير تو رو نياورم)-] [٥ از تو ميخواهم نيكى آنچه (در باره من) نوشته شده و گذشته، و بتو پناه ميبرم از بدى آنچه نوشته شده و گذشته (مقدّر گشته) از تو ميخواهم ترس عبادت كنندگان و پرستش فروتنان مر تو را و يقين و باور اعتماد كنندگان بر تو را، و توكّل و اعتمادى را كه مؤمنين بر تو دارند (ميخواهم توفيقم دهى تا رفتارم در درگاهت مانند عبادت كنندگان و فروتنان و اعتماد كنندگان و مؤمنين باشد، حضرت امام محمّد باقر- عليه السّلام- فرموده: رسول خدا- صلّى اللّه عليه و آله- را در يكى از سفرهايش سوارانى ملاقات نمودند و گفتند: السّلام عليك يا رسول اللّه «درود بر تو اى رسول خدا» حضرت فرمود: شما كيستيد؟

گفتند: يا رسول اللّه ما ايمان آورندگانيم، حضرت فرمود: حقيقت «اصل و پايه» ايمانتان چيست؟

گفتند: رضاء و خوشنودى بقضاء و حكم خدا، و تفويض و باز گذاشتن «كارها را» بخدا، و فرمانبرى از امر و فرمان خدا، رسولخدا فرمود: دانايان با حكمت «كه حقيقت هر چيز را دانسته و درستكارند» نزديك است كه بر اثر حكمت پيغمبران باشند «اگر چه پيغمبر نيستند» اگر شما راستگويانيد نسازيد چيزى «ساختمانى» را كه در آن نميمانيد، و گرد نياوريد چيزى را كه نميخوريد، و از خدائيكه بسوى او باز ميگرديد بترسيد)-] [٦ بار خدايا رغبت و اراده مرا در مطلب و خواسته‌ام مانند رغبت دوستانت درخواسته‌هاشان،