الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢٠ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

خشم (دورى از رحمت) تو را سزاوار گشتم عنان حيله و فريب خود را از من برتافت (بكار نبرد، چون مقصود او گمراه ساختن من بود) و با سخن كفر با من روبرو شد و از من بيزارى جست و پشت بمن كرده برفت (اشاره بفرمايش خدايتعالى «س ٥٩ ى ١٦»: إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِي‌ءٌ مِنْكَ‌ يعنى آنگاه كه شيطان بانسان گفت كافر شو پس چون «بخداى تعالى» كافر گشت گويد:

من از تو بيزارم) پس مرا در بيابان گمراهى براى خشم تو تنها گذاشت و بدرگاه انتقام و كيفر تو رانده شده (از رحمتت) در آورد-] [١٤ در حاليكه نه شفيعى است كه نزد تو از من شفاعت نمايد، و نه زينهار دهنده‌اى كه مرا در برابر تو ايمن گرداند، و نه جاى محكم و استوارى است مرا كه از تو جلوگيرى كند، و نه پناهگاهى است كه از تو بآن پناه برم-] [١٥ پس اين (جاى من) جاى پناه آورنده بتو و جاى اقرار كننده (بگناه خويش) براى تو است، پس بايد احسان تو از من تنگى نكند، و عفوت از من كوتاهى ننمايد، و من بى بهره‌ترين بندگان توبه كنندگان تو و نوميدترين گروهى كه نزد تو آيند و اميدوارند نباشم، و مرا بيامرز، زيرا تو بهترين آمرزندگانى (چون آمرزش او براى سود بدست آوردن يا جلوگيرى از زيان نيست، بلكه تنها از روى فضل و كرم و بزرگوارى است)-] [١٦ بار خدايا تو مرا (بكار نيك) فرمان دادى (فرمانت را) بجا نياوردم، و مرا (از كار زشت) نهى كرده باز داشتى من (آن را) بجا آوردم، و انديشه بد خطاء و نادرستى را براى من آراست پس‌