الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٣٩ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

دوستانت نرم (بردبار) گردان، و دستش را بر دشمنانت بگشا (او را بر ايشان مسلّط فرما) و رحمت و مهربانى و عطوفت و شفقّت او را بما ببخش (او را در باره ما مهربان ساز) و ما را براى او شنوندگان فرمانبرندگان و در (بدست آوردن) رضا و خوشنوديش كوشش كنندگان و در يارى نمودن و دفاع و پشتيبانى از او يارى كنندگان و بوسيله آنچه درخواست شد بسوى تو و پيغمبرت- درودهايت اى خدا بر او و آل او باد- تقرّب جويان نما-] [٦٤ بار خدايا درود فرست بر دوستان ايشان كه بمقام و مرتبه آنان (خلافت و رئاست عامّه و فضيلت و برتريشان بر همه مردم كه تو قرار داده‌اى) اقرار دارند، راه روشنشان را پيروى مينمايند (طبق دستور- شان رفتار ميكنند) دنبال آثار و نشانه‌هاشان ميروند، بدستاويز (بدين و راهنمائى) شان چنگ ميزنند، بدوستيشان تمسّك ميجويند (بوجوب طاعتشان اعتقاد دارند) بامامت و پيشوائيشان اقتدا مينمايند، براى امر و فرمانشان تسليم و فرمانبرانند، در طاعت و پيرويشان ميكوشند، ايّام روزگار (دولت و ظهور خلافت) ايشان (ايّام حضرت صاحب الأمر، المهدىّ المنتظر- صلوات اللّه و سلامه عليه- كه دولت او دولت ايشان است) را انتظار دارند و چشمهاشان بسوى آنان دوخته‌اند (هميشه چشم براه ظهور دولت ايشانند، حضرت امير المؤمنين- عليه السّلام- فرموده: كسيكه امر ما «ظهور امام زمان- عجّل اللّه تعالى له الفرج-» را منتظر و چشم براه باشد مانند كسى است كه در راه خدا كشته و بخون خود طپيده باشد) درودهاى با بركت و نيكى و پاكيزه و فزاينده هنگام بامدادان و شبانگاهان-]