الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٥٠ - دعاى بيست و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام سختى و رنج و كارهاى دشوار

گردان و رضا و خوشنوديم را در آنچه از جانب تو بمن ميرسد قرار ده، و براى من در آنچه روزيم كرده‌اى و آنچه عطا فرمودى و آنچه احسان نموده‌اى بيافزا، و مرا در هر حال (از هلاك و تباهى و نقصان در دين و بدن) محفوظ و نگاهداشته و پنهان شده (كه جز تو كسى بر بديهايم آگاه نگردد) و باز داشته و پناه داده و زينهار شده قرار ده-] [٦ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا بانجام آنچه كه در جهتى از جهات براى خود يا براى آفريده‌اى از آفريدگانت بر من لازم و واجب گردانيده‌اى توفيق ده اگر چه بدنم از بجا آوردنش ناتوان و نيرويم از آن سستى ورزد، و توانائيم بآن نرسد، و دارائى و سرمايه‌ام گنجايش آن را نداشته باشد، خواه آن را بياد داشته يا فراموش كرده باشم-] [٧ آن تكليف از تكاليفى است كه تو، اى پروردگار، آن را بر من شمرده‌اى (بآن احاطه دارى) و من آن را از روى سهل انگارى بجا نياورده‌ام، پس بسبب عطاى بزرگ و بسيارى رحمت خويش آن را از جانب من فرو گذار (از آن باز پرسى مفرما) زيرا تو توانگر بخشنده‌اى، تا روزى كه (رحمت) ترا ببينم (روز قيامت) چيزى (تكليفى) بر من نماند كه بخواهى بسبب آن از نيكيهايم بكاهى، يا بر بديهايم بيافزائى، اى پروردگار-]