الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١١٤ - دعاى شانزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه(بدرگاه خداى تعالى) از گناهان گذشت مي طلبيد

رحم كننده‌اى تا در دعا بكوشم؟ يا هر كه را در پيشگاهت گريه كند آمرزنده‌اى تا در گريه بشتابم؟ يا هر كه را كه از خوارى در درگاهت روى خود بخاك مالد بخشنده‌اى؟ يا هر كه را كه با توكّل از فقر و بى چيزى بتو شكوه كند بى‌نياز كننده‌اى؟-] [١٦ بار خدايا نوميد مكن كسى را كه جز تو بخشنده‌اى نمييابد، و خوار مكن كسى را كه از تو بكسى جز تو بى‌نياز نميگردد-] [١٧ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و از من روى مگردان در حاليكه بتو رو آورده‌ام، و نوميدم مفرما هنگاميكه از تو درخواست نموده‌ام، و اكنون كه در پيشگاهت ايستاده‌ام دست ردّ بر پيشانيم مزن (مرا نوميد باز مگردان)-] [١٨ تو آنى كه خود را برحمت وصف فرموده‌اى، بر محمّد و آل او درود فرست، و بمن رحم كن، و تو آنى كه خود را بخشنده ناميدى مرا ببخش-] [١٩ اى خداى من، روان شدن اشكم را از ترست، و نگرانى دلم را از بيم عظمتت، و لرزيدن اندامم را از شكوه و بزرگيت ميبينى-] [٢٠ همه اين‌ها از شرمندگى از تو است براى بد رفتاريم، و از اين رو صداى تضرّع و زاريم بدرگاهت گرفته، و زبان راز و نياز با توام كند گرديده است-]