الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٧٩ - دعاى چهل و سوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه بهلال و ماه نو نگاه مي كرد

[٢ ايمان آوردم بكسى (خدائى) كه بوسيله تو تاريكيها را روشن كرد، و بسبب تو مشكلات امور را آشكار ساخت، و تو را نشانه‌اى از نشانه‌هاى پادشاهى (استيلاء و غلبه) خود و نشانه‌اى از نشانه‌هاى قدرت و توانائيش (بر همه چيز) قرار داد، و تو را خدمتگزار و فرمانبردار كرد با فزونى (نور و روشنائى مانند شب چهاردهم ماه) و بكاستن (آن مانند شب يكم ماه) و بطلوع و هويدا شدن (در بالاى افق) و بغروب و پنهان گشتن (در زير كرانه آسمان) و بروشن گرديدن (از خورشيد، يا روشن نمودن) و تيرگى (بر اثر حائل شدن زمين ميان ماه و خورشيد، يا تيره ساختن كه آن بر اثر حائل شدن جرم ماه است ميان ما و جرم خورشيد، ولى درستتر آنست كه گفته شود: و بروشن شدن و تيرگى) در همه آن حالات و چگونگيها تو او را فرمانبردار و بسوى اراده و خواسته‌اش شتاب كننده‌اى-] [٣ منزّه و پاك (از نقائص) است او (شگفتا) چه شگفت است آنچه (بر حسب اراده‌اش) در آفرينش تو مقدّر نموده! و چه دقيق و باريك است آنچه در باره تو انجام داده! ترا كليد ماهى نو براى كارى نو (كه چگونگى آن براى ما هويدا نيست) قرار داده-]