الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٣٨ - دعاى سى و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در رضا و خوشنودى(بآنچه داشت) هنگاميكه بدنيا داران(ثروتمندان) نگاه مي كرد

دعاى سى و پنجم از دعاهاى امام عليه السّلام است در رضا و خوشنودى (بآنچه داشت) هنگاميكه بدنيا داران (ثروتمندان) نگاه ميكرد:

[١ سپاس خدا را است براى رضا و خوشنودى بقضا و قدر خدا (در آنچه خواسته) گواهى ميدهم كه خدا معيشتها و چيزهائى كه زندگى بندگانش بآنها وابسته است را بعدل و درستى (بى افراط و تفريط) قسمت نموده (هر كه را بفراخور او روزى داده، اشاره بفرمايش خداى تعالى «س ٤٣ ى ٣٢»: نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا يعنى ما معيشت ايشان را در زندگانى دنيا ميانشان تقسيم كرده‌ايم. در حديث قدسى است: و برخى از بندگان من كسى است كه جز فقر و بى‌چيزى صلاح او نيست، اگر او را غنى و توانگر كنم توانگرى تباهش ميسازد، و برخى از بندگانم كسى است كه جز توانگرى صلاح او نميباشد، اگر او را فقير نمايم فقر تباهش گرداند. بنا بر اين توانگر كردن كسى را كه جز بى‌چيزى صلاح نيست افراط و بى‌چيز نمودن آن را كه جز توانگرى صلاح نميباشد تفريط خواهد بود، و عدل آنست كه اصلاح هر يك از آنها بآن باشد) و با همه آفريدگانش با فضل و احسان (بر ايشان) رفتار نموده-] [٢ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا بر اثر آنچه (دارائى كه) بايشان (ثروتمندان) داده‌اى پريشان مگردان كه بر آفريدگانت رشگ برده و قضا و قدر تو را