الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٨١ - دعاى بيست و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران
ايشان را بسيار فرما، و سلاحها (ابزار جنگ مانند شمشير و نيزه و تير) آنان را تيز و برّا نما، و حدود و اطراف ايشان را نگهدارى كن، و دور و برشان را محكم گردان، و گروهشان را پيوند و آشنائى ده، و كارشان را شايسته فرما، و آذوقههاشان را پى در پى برسان، و سختيهايشان را بتنهائى كارگزارى كن، و ايشان را بيارى كردن و كمك و بشكيبائى همراهى و در مكر و فريب (ايشان بدشمنانشان) دقّت نظر عطاء فرما (كه دشمن مكر و فريبشان را در نيابد، يا آنها را از مكر و فريب دشمنانشان ايمن بدار كه زيانى بآنان نرسد)-] [٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و آنچه (از رموز و اسرار جنگ) بآن نادانند بايشان بشناسان، و آنچه (چگونگى رفتار و دشمنان را كه) نميدانند بآنها بياموز، و بآنچه (مكر و فريب دشمنان كه) نمىبينند بيناشان فرما-] [٤ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و هنگام رو برو شدنشان با دشمن ياد دنياى فريب دهنده گول زننده را فراموششان گردان، و انديشههاى مال و دارائى گمراه كننده را از دلهاشان بزدا، و بهشت را برابر چشمشان قرار ده، و از آن بهشت آنچه آماده ساختهاى از جاهاى هميشگى و سراهاى ارجمند و زنهاى زيبا و جوهائيكه بآشاميدنيهاى گوناگون روان شده و درختهائيكه