الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٢٣ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

پس از نابود شدن خلق باقى است، و بازگشت هر چيز بسوى او است، و وارث كسى است كه دارائى پس از فانى شدن دارنده باو رسد) چيزى مانند او نيست (زيرا اگر از آفريده او مانندى برايش ميبود، مانند آفريده خود بآفريننده‌اى نيازمند بود، جمله‌ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ از قرآن كريم «س ٤٢ ى ١١» اقتباس شده است) و علم چيزى (آنچه دانسته و از آن گفتگو شود) از او پنهان نميباشد (اشاره بقول خداى تعالى «س ١٠ ى ٦١»: وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ لا أَصْغَرَ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرَ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ‌ يعنى باندازه ذرّه‌اى «غبار منتشر در هوا» در زمين و آسمان از پروردگار تو پنهان نيست، و كوچكتر از ذرّه و بزرگتر از آن در كتاب آشكار «لوح محفوظ و علم خداى تعالى» نوشته شده) و او به (اطراف) هر چيز احاطه دارد (بظاهر و باطن آن دانا است، اين جمله از قرآن مجيد «س ٤١ ى ٥٤»: أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ گرفته شده است) و او بر هر چيز نگهبان است (قرآن شريف «س ٣٣ ى ٥٢»: وَ كانَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ رَقِيباً)-] [٣ توئى خدائى كه پرستش شده‌اى جز تو نيست، يكتاى تنهاى يگانه‌ى بى‌مانندى-] [٤ و توئى خدائى كه جز تو خدائى نيست، كريم و بخشنده در منتهاى كرم و بخشندگى، عظيم و بزرگ كه در عظمت و بزرگى بى‌مانندى، بزرگوارى كه همه را نسبت بذات مقدّسه خود كوچك و پست مى‌بينى (چون بزرگى مخصوص تو است، و جز تو هر كه آن را بخود ببندد انديشه‌اش نادرست است)-] [٥ و توئى خدائى كه جز تو خدائى نيست، بلند مرتبه در منتهاى بلندى (يا بلند مرتبه منزّه از صفات مخلوق و از هر چه بر تو روا نيست) كه انتقام و بكيفر رساندنت سخت است-] [٦ و توئى خدائى كه جز تو پرستش شده‌اى نيست، بخشنده مهربان داناى (بهر چيز و) درست كردارى-]