الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢١٨ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

از كمال قدرت او است و در آن تفاوت نيست)-] [٧ اوصاف در باره تو گمراه شده، و صفتها نزد تو از هم گسيخته، و انديشه‌هاى باريك در بزرگواريت سرگردان گشته‌اند (صفات بآنچه لائق و سزاوار مراتب كمال او است راه نيافته، زيرا راه يافتن بآن وابسته بتعقّل و درك آنها است و آن ممكن نيست)-] [٨ همچنين (با آن اوصاف) توئى خدائيكه در اوّليّت (ازلى و هميشه بودن) خود اوّلى (بر همه سابق و مسبوق بديگرى نيستى) و همچنين تو هميشه‌اى كه جاودانى-] [٩ و من بنده‌اى هستم كه كردارش (كار نيك يا خلوص و پاكيزه‌گيش) اندك و آرزويش بزرگ است، وسائل پيوندها (طاعات و فرمانبريها كه وسائل رسيدن بسعادت و نيكبختى هر دو سرا است بر اثر معصيت و نا فرمانى) از دست من بيرون رفته جز آنچه رحمت تو آن را پيوسته (زيرا رحمت تو از كسى فوت نميشود اگر چه گناهكار باشد) و رشته‌هاى آرزوها از من بريده شده جز عفو و گذشت تو كه من بآن دست آويخته‌ام-] [١٠ طاعت و فرمانبرى از تو كه آن را بشمار آورم كم و معصيت و نافرمانى از تو كه بآن اقرار كنم بسيار دارم، و عفو از بنده‌ات بر تو هرگز دشوار نيست اگر چه بد كرده باشد، پس مرا ببخش-]