الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥٨ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه
[١٣٠ و دلم را بآنچه (پاداشى كه) نزد تو است مطمئن و آرام، و قصد و آهنگم را يكسره براى آنچه (بندگى كه) براى تو است بگردان، و مرا بچيزى (عمل خيرى) وادار كه خواص و نزديكانت را واميدارى، و هنگام غفلت و بيخبرى عقلها طاعتت را در دلم مخلوط و آميخته ساز (در وقت غفلت و فراموشى مردم از حق چنان كن كه دل من غافل نباشد) و بىنيازى (از خلق) و پاكدامنى (از نارواها) و آسايش (در زندگى) و بىگزندى و تندرستى و فراخى (در روزى) و آرامش و آسودگى و نداشتن گرفتارى و بدى را برايم فراهم كن-] [١٣١ و كارهاى نيك مرا بسبب معصيت و نافرمانى كه با آنها آميخته ميشود، و تنهائيهايم (براى مناجات و راز و نياز با تو) بتباهكاريهائى كه از راه آزمايش تو (شكيبائى و سپاسگزاريم را) براى من پيشايد تباه مساز، و آبرويم را از درخواست بسوى كسى از جهانيان (مردم زمان خود) حفظ فرما، و از طلبيدن آنچه (كالاى دنيا كه) نزد كسانى است كه باحكام شرع اقرار دارند و آنها را بجا نميآورند بازم دار-] [١٣٢ و مرا پشتيبان ستمگران و بر نابود كردن (ابطال احكام) كتاب خود (قرآن مجيد) يار و كمك ايشان قرار مده، و از جائيكه نميدانم