الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥٦ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه
و بهشت پر نعمتت فيروز و كامياب ساز، و بوسيله توانگرى از توانگريت مزه فراغت و انجام دادن براى آنچه (عبادت و بندگى كه) تو دوست دارى، و كوشش در آنچه (عمل از روى اخلاص و پاكيزگى) را كه نزد (درگاه رحمت عامه و خاصه) تو نزديك ميگرداند بمن بچشان، و تحفه و ارمغانى از تحفههايت (نيكوئيهاى برگزيدهات) بسويم بفرست (بمن عطا فرما، در حديث نبوى- صلى الله عليه و آله- است: روز و شبى نيست جز آنكه در آن از جانب خداى عز و جل براى من تحفه و ارمغانى است)-] [١٢٦ و تجارت و بازرگانيم را (براى بدست آوردن ثواب) سودمند، و بازگشتنم را (در قيامت) بىزيان (بىعذاب) گردان، و مرا از مقامت (جاى حساب و بازپرسى) بترسان (آسوده و ايمن مگذار) و براى ديدارت (پاداشت) مشتاق و دل كنده ساز، و بتوبه خالص و پاكيزهاى (از روى دل) كه گناهان كوچك و بزرگ را با آن باقى نگذارى، و گناهان آشكار و نهان را با آن وا مگذارى توفيقم ده-] [١٢٧ و كينه داشتن براى اهل ايمان را از سينهام بر كن، و دلم را با فروتنان مهربان گردان، و با من چنان باش كه با شايستگان ميباشى، و بزيور پرهيزكاران بيارايم (توفيق عطا فرما كه صفات آنان را روش خود گردانم) و براى من ذكر نيكوئى در آيندگان، و آوازه بلندى در پسينيان قرار ده، و مرا در ميان سراى (جاى اجتماع و گرد آمدن) پيشينيان (حضرت امير المؤمنين- عليه السلام- و پيروان او از مهاجرين و انصار) در آور-]