الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٩٥ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

«س ٦ ى ١٦٠» فرموده: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها يعنى هر كه كار نيكو بجا آورد او را ده برابر خواهد بود، و «س ١٣ ى ٦» فرموده: وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى‌ ظُلْمِهِمْ‌ يعنى پروردگار تو براى مردم بر ظلم و ستمى كه ميكنند داراى مغفرت و آمرزش است)-] [٤ نعمت و بخشش تو در آغاز است (در برابر كردار نيست كه شخص بآن مستحقّ و سزاوار گردد، بلكه بى سابقه استحقاق است) و عفو و گذشتت (از گناهان) احسان و نيكى كردن بدون علّت و سبب است (نه آنكه واجب باشد) و عقوبت و كيفرت (گناهكاران را) عدل و داد است (چون ظلم از خداى تعالى محال است، چنانكه در قرآن مجيد «س ١٨ ى ٤٩» فرموده: وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً يعنى و پروردگار تو كسى را ستم نخواهد كرد) و حكم و فرمانت خير و نيكو است (اگر چه مصلحت آن بر ما پنهان باشد)-] [٥ اگر عطاء و بخشش نموده‌اى عطايت را بمنّت (بيان كردن نيكى بطوريكه دل را ميشكند مانند گفتن چنين بتو عطا كردم يا چنين براى تو بجا آوردم) نياميخته‌اى، و اگر منع كرده باز داشته‌اى منعت از روى ستم نبوده (زيرا عطاء و منع خداوند سبحان از روى حكمت و عدل است پس منع او ستم نيست)-] [٦ پاداش ميدهى هر كه تو را سپاس گزارد و حال آنكه تو سپاسگزارى را باو الهام كرده‌اى-] [٧ و جزا ميدهى هر كه تو را بستايد و حال آنكه تو ستودن را باو آموخته‌اى (توفيق سپاس و ستودن باو داده‌اى)-] [٨ ميپوشانى (گناه را)