الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٨٤ - دعاى هشتم از دعاهاى امام عليه السلام است در پناه بردن(بخداى تعالى) از سختيها و بدى اخلاق و كردارهاى نكوهيده

و از كوچك شمردن گناه خرد (گناهى كه در دين براى آن حدّ و مجازات واجب نگرديده، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به ابى ذر فرمود: بكوچكى گناه نگاه مكن، بكسيكه او را معصيت و نافرمانى ميكنى نگاه كن) و از اينكه شيطان بر ما دست يابد، يا روزگار ما را بدبخت گرداند، يا پادشاه بر ما ستم نمايد-] [٧ و پناه ميبريم بتو از اقدام بر اسراف (صرف مال بيش از آنكه شرع و عقل جائز داند، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هر كه در زندگى ميانه رو باشد خدا روزى باو ميرساند و هر كه زياده روى كند خدا او را از روزى نوميد گرداند، و حضرت صادق عليه السّلام فرمود: ميانه روى چيزى است كه خدا آن را دوست دارد، و زياده روى چيزى است كه خدا آن را دشمن دارد اگر چه هسته خرما را دور اندازى، زيرا آن براى چيزى بكار آيد و اگر چه نميخورده آبى باشد كه آشاميده‌اى، و نا گفته نماند: اسراف تنها در مال و دارائى نيست، بلكه قرار دادن هر چيز است در غير جاى خود، چنانكه خداى تعالى قوم لوط را براى كار بيجا باسراف وصف نموده «س ٧ ى ٨١»: بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ‌ يعنى شما گروهى اسراف كننده‌ايد) و از نيافتن روزى باندازه نيازمندى (كه انسان را از درخواست از مردم باز داشته بى نياز گرداند، حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود: براى خلق خداى تعالى پاداشها و كيفرهاى فقر هست، و از جمله نشانه فقر هر گاه پاداش باشد آنست كه داراى خلق نيكو باشد، و پروردگارش را اطاعت نمايد، و از حال خود شكوه نكند، و خداى تعالى را سپاس گزارد، و از جمله نشانه فقر هر گاه كيفر باشد آنست كه بد خلق باشد، و پروردگارش را نافرمانى كند، و شكوه بسيار نمايد، و از مقدّر شده بخشم آيد)-] [٨ و پناه ميبريم بتو از شماتت و شاد شدن دشمنان (از گرفتارى كه بما رخ ميدهد، از حضرت ايّوب عليه السّلام پرسيدند: از آنچه بر تو گذشت كدام سختتر بود؟ فرمود: شماتت دشمنان، حضرت صادق عليه السّلام‌