الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٤٠٢ - دعاى پنجاه و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است در درخواست(از خداى تعالى) دور گردانيدن اندوهها

و ترسم را مانند ترس دوستانت قرار ده (زيرا بزرگترين رغبت ايشان در شهود و ديدن حقّ و ترسشان از حجاب و پنهان بودن او است، و رغبت سائر مردم در ثواب و پاداش و ترسشان از عقاب و كيفر است) و مرا در رضا و خوشنوديت بعمل و كارى وادار (يقين و باورى بمن عطا كن) كه با آن چيزى از (احكام) دين تو را بر اثر ترس (از غلبه يا آزار) كسى از آفريدگانت رها نكنم (زيرا كسيكه يقين و باور داشت كه سود و زيان بدست خداى تعالى است بكسى جز او توجّه نداشته و از كسى جز او نميهراسد)-] [٧ بار خدايا اين (آنچه درخواست شد) حاجت و خواسته من است پس رغبت و خواهشم را در آن (در برابر قبول و پذيرفتن) بزرگ گردان، و سرزنش ننمودنم را در آن آشكار ساز (مرا در طلب آن بر اثر آنكه شايسته آن نيستم سرزنش مفرما، چون كسيكه طلب كند چيزى را كه شايسته آن نيست سرزنش ميشود) و حجّت و برهانم را در آن (آنچه براى درخواست آن عذر و بهانه آورم) بمن بياموز (الهام كن) و تنم را در آن عافيت ده (مرا ببلاء و دردى گرفتار مكن كه بآن براى شايستگى آنچه درخواست نموده‌ام آزمايشم فرمائى)-] [٨ بار خدايا هر كه داخل در صبح شود در حاليكه اعتماد يا اميد او بجز تو باشد پس من (مانند او نيستم، بلكه) داخل در صبح شدم در حاليكه اعتماد و اميدم در همه كارها توئى، از اين رو عاقبت و انجام بهترين آن كارها را برايم حكم و مقدّر فرما، و مرا بوسيله رحمت و مهربانيت از فتنه‌ها و آزمايشهاى گمراه كننده (از راه حقّ) نجات و رهائى ده، اى مهربانترين مهربانان-]