الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٠٧ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

[٤٥ بار خدايا پس (بسبب عمل در آن) تو را است سپاس در حاليكه ببدكردارى اقرار كننده و بتباه ساختن (تقصير در اعمال) اعتراف كننده‌ايم، و پشيمانى حقيقى دلها و عذر خواستن زبانهامان كه از روى راستى است براى تو است، پس ما را بر (اعتراف بكوتاهى در اعمال و پشيمانى از) تقصير كه در آن ماه بما رسيده اجر و پاداش ده (كسيكه تقصير و نقص خود را بشناسد، در صدد خضوع و فروتنى و ذلّت و خوارى بر آيد و چون عبادتى بالاتر از آن نيست، از اين رو درخواست پاداش براى آن مينمايد، حضرت امام محمّد باقر- عليه السّلام- بيكى از اصحاب خود فرمود: لا اخْرَجَكَ اللَّهُ مِنَ النَّقْصِ وَ التَّقْصيرِ يعنى خدا تو را از نقص و تقصير «از اينكه طاعتت را اندك و خود را كوتاهى كننده در اعمال بدانى» خارج نسازد) پاداشى كه بوسيله آن خير و نيكى خواسته شده را در يابيم، و اندوخته‌هاى گوناگون را كه بر آن حريص و آزمنديم عوض بستانيم-] [٤٦ و ما را در تقصير از (اداى) حقّ خود ملامت و سرزنش مكن، و عمرهاى ما را كه در پيش است بماه رمضان آينده برسان، و چون ما را بآنماه رساندى بر انجام عبادت و بندگى كه شايسته تو است ياريمان فرما، و بر رعايت فرمانبرى كه سزاوار آن ماه است برسانمان، و عمل شايسته‌اى را كه سبب بدست آوردن حقّ تو است‌