الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٤٦ - دعاى سى و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه بناتوانى از بجا آوردن شكر و سپاس اقرار مي نمود

[٧ چنين نيست بلكه- اى خداى من- تو كار ايشان را مالك و قادر بوده‌اى پيش از آنكه بر بندگى تو توانا شوند، و پاداششان را آماده نموده‌اى پيش از آنكه بفرمانبريت در آيند، و اين براى آنست كه طريقه تو انعام، و روش تو احسان و نيكى، و راه تو عفو و گذشت است-] [٨ از اين رو همه آفريدگان اعتراف دارند كه تو هر كه را كيفر نمائى ستمكار نيستى، و گواهند هر كه را (از ناپسنديها) عافيت و رهائى داده‌اى در باره او احسان نموده‌اى (نه آنكه شايستگى داشته) و همه در باره خود بنا توانى از آنچه (شكر و سپاس كه) سزاوارى اقرار دارند-] [٩ پس اگر شيطان آنها را از طاعت و پيرويت نفريبد گناهكارى تو را نافرمانى نميكرد، و اگر او باطل و نادرستى را براى ايشان بصورت حقّ و درستى در نميآورد گمراهى از راه تو گمراه نميگشت-] [١٠ پس منزّه و پاكى تو (شگفتا) چه روشن و هويدا است كرم و بزرگواريت در معامله و رفتار با كسيكه تو را اطاعت و فرمانبرى كرده يا معصيت و نافرمانى نموده است: فرمانبر را براى آنچه خود براى او آماده نموده‌اى (شكرى كه توانائى بر آن را تو باو