الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٥٩ - دعاى بيست و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است براى پدر و مادر خود عليهما السلام

در باره آنها از همه چيز برحمت حقّ نزديكتر است. حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام فرموده:

بنده‌اى كه بپدر و مادر خود در زمان زنده بودنشان نيكوكار است اگر بميرند وامشان نپردازد و براى آنها آمرزش نطلبد خداوند او را عاق و بد رفتار مينويسد، و بنده‌اى كه در زمان حياتشان عاقّ آنها است چون مردند وامشان را بپردازد و براى آنان آمرزش بخواهد خداى عزّ و جلّ او را نيكوكار مينويسد):-] [١ بار خدايا بر محمّد بنده و فرستاده خود و بر خاندان پاكانش (حضرت زهرا و أئمّه معصومين) رحمت فرست، و آنان را ببهترين رحمتها و نيكيها و درود خود امتياز ده-] [٢ و پدر و مادر مرا- بار خدايا- بگرامى داشتن نزد خود و احسان و نيكى از جانب خويش برترى بخش، اى بخشنده‌ترين بخشندگان-] [٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و دانستن آنچه در باره ايشان بر من واجب است بمن الهام نما و در دلم انداز، و آموختن همه آن واجبات را بى كم و كاست برايم فراهم آور، سپس مرا بآنچه كه بمن الهام مينمائى وادار، و براى انجام در آنچه بدانستن آن بينايم ميسازى توفيقم ده، تا بجا آوردن چيزى از آنچه مرا بآن دانا گردانيده‌اى از من فوت نگردد، و اندامم از خدمت در آنچه بمن الهام نموده‌اى سنگين نشود (سست نگشته باز نماند، چون حقوق پدر و مادر در زندگى و پس از مرگشان بر فرزند بيش از آنست كه انسان آن را در يابد از اين رو امام عليه السّلام از خداوند سبحان درخواست مينمايد كه آنها را باو الهام فرمايد و بانجام آن موفّق سازد، ابى ولاَّد حنّاط گفته: از حضرت صادق عليه السّلام‌