الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٦١ - دعاى بيست و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است براى پدر و مادر خود عليهما السلام

چنانكه بسبب آن بزرگوار براى ما حقّى بر خلق (بر ديگرى) واجب گردانيدى (رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده: مؤمن را بر مؤمن هفت حقّ و بهره است كه از خدا بر او واجب گشته: تعظيم و بزرگ داشت هنگام ديدن او، و دوست داشتن او در دل، و مواسات و برابرى براى او در مال و دارائى خود، و اينكه غيبت و سخن گفتن پشت سر او را حرام بداند، و هنگام بيمارى او را عيادت و ديدار نمايد، و جنازه او را تشييع كند، و پس از مردن درباره او جز نيكى نگويد)-] [٥ بار خدايا مرا چنان گردان كه از پدر و مادر بترسم مانند ترسيدن از پادشاه ستمكار، و با ايشان خوشرفتارى نمايم همچون خوشرفتارى مادر مهربان، و فرمانبرى و نيكو كاريم را بآنان در نظر از خواب، خواب آلوده خوشتر و در دلم از آشاميدن تشنه گواراتر گردان تا آرزوى آنها را بر آرزوى خود برگزينم، و خوشنودى ايشان را بر خوشنودى خويش جلو اندازم، و نيكوئيشان را در باره خود هر چند اندك باشد بسيار شمارم، و نيكوئى خويش را در باره آنها هر چند بسيار باشد كم بدانم (بسيار شمردن نيكوئى پدر و مادر اگر چه كم باشد براى آنست كه رغبت در دوستى و فرمانبرى آنها زياد گردد و در سپاسگزارى و قيام بحقوق آنان كوتاهى نشود)-] [٦ بار خدايا صدايم را در برابر ايشان آهسته و سخنم را خوشايند و خويم را نرم نما، و دلم را بر آنها مهربان كن، و مرا بايشان سازگار و بر آنان رحيم گردان-] [٧ بار خدايا آنان را بپرورش من جزا ده و در گرامى داشتنم پاداش ده،