الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٦٣ - دعاى بيست و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است براى پدر و مادر خود عليهما السلام

گمان بد نميبرم، آنان را در مهربانى بخويش سهل انگار نميدانم، و از آنچه در باره‌ام نموده‌اند كراهت نداشته دلگير نيستم، اى پروردگارم-] [١٠ زيرا حقّ ايشان بر من واجبتر و نيكيشان بمن ديرين‌تر و نعمتشان نزد من بزرگتر از آنست كه آنها را بعدل و داد قصاص نموده گروگيرى كنم، يا مانند آنچه نموده‌اند رفتار نمايم (و اگر چنين كنم پس) در اين هنگام- اى خداى من- بسيارى كار ايشان براى پرورش من چه شد؟! و سختى رنجشان در پاس داشتنم كو؟ و تنگى (گرفتارى) كه براى گشايش (آسايش) بر من بخود هموار نموده‌اند كجا است؟-] [١١ چه بسيار دور است (شگفتا) ايشان نميتوانند حقّ خود را از من بدرستى بگيرند (زيرا حقوق آنها بسيار و بيش از آنست كه بتوانند همه آنها را بستانند) و من نميتوانم آنچه (حقوقى) كه براى آنها بر من واجب است در يابم، و شرط خدمت و چاكرى آنان را بجا آورم، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا (در انجام وظيفه) يارى كن اى بهترين كسيكه از او يارى ميخواهند، و توفيقم ده اى راهنماينده‌تر كسيكه باو رو ميآورند، و مرا روزى (قيامت) كه هر نفسى بآنچه كرده جزا داده ميشود در حاليكه بانها ستم نميشود در جرگه كسانى كه با پدران و مادران بد رفتارى كرده و آنها را آزرده‌اند قرار مده (حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام فرموده: خداوند عزّ و جلّ‌