الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٩٢ - دعاى يازدهم از دعاهاى امام عليه السلام است در عاقبت به خيريها

ميشمارند توبه پذيرفته شده قرار ده كه پس از آن ما را بر گناه كه بجا آورده و نافرمانى كه كرده‌ايم باز ندارى (و توبيخ و سرزنشمان فرمائى)-] [٤ و روزيكه اخبار بندگانت را آزمايش ميكنى (بحسابشان رسيدگى مينمائى) در برابر گواهان (فرشتگان و انبياء و ائمّه عليهم السّلام) پرده‌اى كه (گناهان را) بآن پوشانده‌اى از روى كار ما برمدار (ناگفته نماند: قبول توبه از گناه پيش از رسيدن مرگ و معاينه امور برزخى است، و پس از مشاهده آن اجماع بر آنست كه توبه پذيرفته نخواهد شد، چنانكه قرآن شريف بر آن گويا است «س ٤ ى ١٨»: وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً «و توبه كسانيكه گناهان بجا ميآورند تا اينكه مرگ يكى از ايشان برسد و بگويد: اكنون توبه نمودم پذيرفته نيست، و نه توبه كسانيكه در حال كفر ميميرند، آنانكه بر ايشان عذاب دردناك آماده ساخته‌ايم» ابن وهب گفته: شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود: هر گاه بنده‌اى توبه نصوح «توبه‌اى كه تصميم بر نشكستن آن داشته باشد» نمايد خدا او را دوست داشته گناهان بر او ميپوشاند، گفتم: چگونه گناهان بر او ميپوشاند؟ فرمود: گناهانى كه دو فرشته بر او مينويسند از يادشان ميبرد، و باعضاى او و قطعات زمين وحى ميفرمايد كه گناهانش را بر او پنهان نمايند، پس هنگامى كه در پيشگاه خداى تعالى ميآيد گواهى نيست كه بگناهى از گناهان او گواهى دهد)-]