الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٤٩ - دعاى سى و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه بناتوانى از بجا آوردن شكر و سپاس اقرار مي نمود

خويش ميباشد-] [١٦ از اين رو كيست كريم و بزرگوارتر از تو- اى خداى من- و كيست بد بخت‌تر از كسيكه بر خلاف رضاى تو تباه گردد؟ نه (كسى بدبختتر نيست)! كيست (كه بدبختتر باشد)؟

زيرا تو بزرگترى (يا خير و نيكيت بيشتر است) از اينكه جز باحسان و نيكى وصف شوى، و (از نقائص) منزّه و پاكى كه جز از عدل (تو) از تو بترسند (در دعاى حضرت امير المؤمنين- عليه السّلام- است: اللّهم احملنى على عفوك، و لا تحملنى على عدلك يعنى بار خدايا مرا بعفو و گذشتت واگزار و مرا بر عدلت وا مگزار) ترس از آن نيست كه بر كسيكه تو را معصيت كرده ستم كنى، و پاداش آنكه را كه تو را خوشنود گردانيده (امرت را بجا آورده و از نهيت دورى گزيده) فرو گزارى (بلكه ترس از عدل تو است) پس بر محمّد و آل او درود فرست، و آرزويم (رفتار تو با من از روى عفو و گذشت) را بمن ببخش، و هدايت و راهنمائى خود را بر من بيافزا كه بوسيله آن بتوفيق در كردارم (بآنچه موافق رضاى تو است) برسم، زيرا تو بسيار نعمت دهنده بزرگوارى.-]