الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٣٥ - دعاى بيستم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست توفيق براى) خوهاى ستوده

[١١ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و فراخترين روزيت را بر من هنگام پيرى و قويترين توانائيت را در من هنگاميكه برنج افتم قرار ده، و مرا بكاهلى و سستى در بندگيت و كورى (گمراهى) از راهت (دين خود) و درخواست خلاف دوستيت (رضا و خوشنوديت) و گرد آمدن با كسيكه از تو دورى گزيده (پيرو فرمان تو نيست) و پراكندگى از كسيكه از تو جدا نگرديده (فرمان بردار تو است) گرفتار مكن-] [١٢ بار خدايا مرا چنان قرار ده كه هنگام اضطرار به (كمك و يارى) تو (بر دشمن) حمله آورم، و هنگام نيازمندى از تو بخواهم، و هنگام درويشى (با ذلّت و خوارى) بدرگاه تو زارى كنم، و مرا چون بيچاره شوم بيارى خواستن از غير خود و چون فقير گردم بفروتنى براى درخواست از غير خويش و چون بترسم بزارى كردن پيش غير خود آزمايش (يا گمراه) مفرما كه بآن سبب سزاوار خوارى و باز داشتن (از رحمت) و روى گردانيدن (كيفر) تو شوم، اى بخشنده‌ترين بخشندگان-]