الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٩٢ - دعاى چهل و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه(شب اول يا روز اول) ماه رمضان مي رسيد

هُمْ فِيها خالِدُونَ‌ «س ٢٣ ى ١١» يعنى) آنان بهشت را بميراث ميبرند در حاليكه در آن جاويد هستند (گفته‌اند: بهشت مسكن و جايگاه پدر ما حضرت آدم- على نبيّنا و اله و عليه السّلام- بوده پس هر گاه بفرزندان او داده شود مانند آنست كه از او بآنها ارث رسيده) و آنانكه آنچه (صدقات) را ميدهند در حالى ميدهند كه دلهاشان از (انديشه) بازگشت بسوى پروردگارشان ترسان است، و از آنانكه در نيكيها ميشتابند و ايشان براى آن نيكيها (بر ديگران) پيشى گيرنده‌اند (علىّ ابن إبراهيم- رحمه اللّه- فرموده: ايشان امير المؤمنين و ائمّه طاهرين- عليهم السّلام- هستند كه بعد از پيغمبر- صلّى اللّه عليه و آله- كسى از ايشان در علم و عمل پيشى نگرفته است، و جمله‌ وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى‌ رَبِّهِمْ راجِعُونَ‌، وَ مِنَ الَّذينَ‌ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ هُمْ لَها سابِقُونَ‌ كه در بالا ترجمه و شرح شد از قرآن كريم «س ٢٣ ى ٦٠ و ٦١» اقتباس شده، و فرمايش امام- عليه السّلام- وَ مِنَ الَّذينَ يُسارِعُونَ فِى الْخَيْراتِ اقتباس از قول خداى تعالى: أُولئِكَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ‌ است، و در شرح جمله دوازدهم از دعاى يكم گفتيم: اقتباس از قرآن مجيد در حقيقت قرآن نيست بلكه كلامى است مانند آن، چون اگر قرآن بود تغيير در آن جائز نبود)-]