الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٨٤ - دعاى پنجاه و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است در تضرع و زارى و خضوع و فروتنى

[٦ جسم و تن من (از راه عقل) و زبانم (از راه ستايش) و عقلم (از راه اعتقاد) تو را سپاس گزارند، سپاسى كه تمام و كامل باشد و بكنه و اصل سپاس رسد (سپاسيكه محتاج بافزودن بر آن نباشد) سپاسى كه منتهى و پايان خوشنودى تو از من باشد، پس از اين رو مرا از خشم (عقاب و كيفر) خود رهائى ده-] [٧ اى پناه من هنگاميكه راهها (ى گوناگون) مرا برنج انداخته (نميدانم بكدام راهى روم كه نجات و رهائيم در آنست) و اى در گذرنده از لغزش (گناه) من كه اگر پرده پوشى تو درباره من از آنچه (گناهانم كه) از آن شرم آيد نميبود هر آينه از رسوا شدگان ميبودم، و اى توانائى دهنده بيارى كردن كه اگر مرا يارى كردن تو نميبود هر آينه از شكست خوردگان ميبودم، و اى كسيكه پادشاهان براى او يوغ (چوبيكه بر گردن دو گاو گذارند و چوب گاو آهن را بآن بندند و زمين را شيار كنند) ذلّت و خوارى بر گردنهاشان نهاده‌اند، و از غلبه و اقتدارهاى او ترسانند، و اى سزاوار پرهيزكارى (اى كسيكه شايسته است از عقاب و كيفرت بپرهيزند) و اى كسيكه مر او را است نامهاى نيكو، از تو ميخواهم كه از من در گذرى و مرا بيامرزى، زيرا من بى‌گناه نيستم كه عذر آورم، و داراى توانائى نميباشم كه غالب و فيروز گردم، و مرا گريزگاهى نيست كه بگريزم-]