الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٢٠ - دعاى چهل و ششم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز فطر(اول ماه شوال) و در روز جمعه

حجّت تو رساتر و كرم و بخشش تو كاملتر و نيكى تو فراوانتر و نعمت تو تمامتر باشد، و همه آنچه گفته شد (جمله بيست و يكم تا اينجا) بوده و هميشه بوده و هست و هميشه خواهد بود-] [٢٣ حجّت و دليل تو بزرگتر از آنست كه بهمه (وصف) آن وصف شود (حجّت تو منزّه است از اينكه مخلوق و آفريده‌اى بر احاطه بوصف آن توانائى داشته باشد) و بزرگى تو بالاتر از آنست كه كنه و حقيقت آن بحدّى در آيد (پايانى براى آن تعيين گردد) و نعمت تو افزونتر از آنست كه همه آن شمرده شود، و نيكى تو بيشتر از آنست كه بر كمتر آن سپاس گزارده شوى-] [٢٤ و خاموشى مرا از سپاسگزاردن تو ناتوان ساخته، و خوددارى مرا از بزرگ داشتن تو درمانده كرده (من از سپاسگزاردن و بزرگ داشتن تو ناتوان و درمانده‌ام از اين رو خاموش گشته و خوددارى مينمايم، پس گوئيا خاموشى و خوددارى مرا ناتوان و درمانده نموده است) و نهايت كوشش من (در سپاسگزارى) اعتراف بدرماندگى است، نه از روى بى رغبتى و دورى گزيدن از سپاسگزارى- اى خداى من- بلكه از روى عجز و ناتوانى است-] [٢٥ پس (چون حال چنين است) اينك منم كه آمدن بدرگاه تو را قصد ميكنم، و عطا و بخشش نيكو از تو ميخواهم، پس بر محمّد و آل او درود فرست،